Piensa, discute y actúa
con actitud Beldur Barik

Idatziak

(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egileak: Alumnos de publicidad, periodismo y comunicación audiovisual de la UPV-EHU

Kategoria: 2 (18-26 urte)

Herria: Bilbao

 

¿Por qué echan a las mujeres de sus puestos de trabajo cuando están embarazadas? Uno de los cambios más significativos de esta época ha sido el cambio en la estructura familiar. La familia ha existido durante todas las épocas, pero ha ido evolucionando y cambiando sus formas. En las sociedades tradicionales las familias estaban estructuradas de una forma patriarcal, en la actualidad las familias no tienen por qué ser así, es más en muchos casos se da familia, pese a que falte alguno de sus miembros. Así mismo, el número de hijos por familia es menor, y en muchos casos deben ir a guarderías o quedarse a cargo de una persona que les acompañe. Esto se debe a otro de los cambios en la sociedad, la mujer se ha incorporado al mercado laboral, y en muchas familias trabajan ambos miembros. El divorcio, las separaciones, los padres o madres solteros es algo cotidiano.

Sigue leyendo aquí.
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea: Ander Arresti

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Arrigorriaga

 

Ostiral gaua da Teheranen.  Ostiralero bezala, Amina bere senarrarekin soto bakarti batera doa.  Ostiralero bezala.

Gau horiek latzak  dira Aminarentzat,  badaki gero zer datorkion gainean, soto ilun  eta bakarti horretan.

Ezin dio inori kontatu, etxetik  irteterik ez duelako.  Emakumea da eta!  Salaketarik ere ezin du egin,  emakumea da eta!  Emakume bat ez dago sinesterik.  Nork sinetsiko luke?  Gainera ez du nahi senarra normalean  baino bortitzago  jartzerik,  oso txarto pasatzen baitu.

Ostiralero,  Alak debekatu arren, senarra mozkortzen ohi da, eta oso pertsona bortitza  bihurtzen da.  Aminak haren amorru eta desira guztiak  pairatzen  ditu gau horietan.

Ostiral honetan  gizonak inoiz baino indarkeria handiagoz azaldu da.  Aminak goizalde osoa pasatu du negarrez,  leihoko burdinazko hezi atzetik, kalera begira.  Orduan 23-24 urteko neska ilehori bat ondotik pasatzen d,  eta Amina ikusten du.  Persa kaxkar batean atzerritarrak galdetzen dio:

-Ondo al zaude?  Zer gertatzen zaizu?

Aminak  nergar  egiteari uzten dio.  Kanpotar batek  hitz egiten dion lehen aldia da.  Hasieran izutu egiten da, baina bere bizitzaz  hain nazkaturik  dagoenez  Estatu Batuetako neskari arazo guztiak  kontatzen  dizkio.

-Baina, nola uzten diozu nazkante horri zuri hori egiten? -galdetzen dio neska ilehoriak  entzundakoaz  harrriturik.-Salaketa bat jarri beharko zenuke.

-Ezin dut hori egin.  Ez didate sinetsiko, emakumea naiz eta!  Hemen emakumezkook ez dugu inolako eskubiderik.

-Hori ezin da inondik  inola  onartu!

Neska  Estatu  Batuetarrak  konbenzitzea lortzen du,  eta eskutik  tiraka polizia-etxerako bidean  abiatzen  dira.

Zoritxarrez,  senarrarekin  topo eginten dute.

-Nola ausartzen zara kalera irteten nire baimenik gabe?- ohiukatzen dio senarrak..

-Komisariara goaz  zu salatzera! - erantzuten dio neska ilehoriak

Orduan gizona bere senetik  atarata, labana batez  akatu egiten du neska.

Aminak ez daki zer egin ; damututa dago.  Betiko soto ilunera eramando duela uste du,  inoiz jasan ez duena sufrituko duela.  Ostiralero  bezala, gaur ere sekulako jipoia jasan ondoren senarrak egin nahi ez dituen gauzak egitera behartuko du.  Ostiral gauero bezala, munduan dagoen gauzarik  jasangaitzenak  pairatuko ditu,  soto ilun eta bakartian.

Baina ez da hori gertatzen.  Senarrak  poliziarengana eraman du andrea, eta beste gizon batekin oheratzen dela leporatzen dio.

Ez dago frogarik, baina egun batzuk barru Amina lapidatuko dute.  Emakumea da eta!

 

 
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea: Nuria Cortada Ibañez

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Muskiz

 

Irribarrez gogoratzen duzu elkar ezagutu zenuten  eguna, manifestazio batean zeundeten eta polizien pelotazoak leku guztietatik entzuten ziren, beldurtuta zeunden. Baina bat-batean  bera hurbildu zitzaizun “ Lasai egon, ez izan beldurrik zurekin nago, ez zaitut askatuko” esan zizun. Barre ziniko bat ateratzen zaizu.

Une horretan esaldi hori, munduko esaldi ederrena bilakatu zen zuretzat, zainduko zintuen norbait zeneukan alboan, zer gehiago nahi zenuen?

Nola aldatzen diren gauzak, nola aldatzen diren ikuspuntuak, orain norbaitek hori esango balizu azkar eta haserre erantzungo zenuke “ez nau inork zaindu behar”. Nola aldatzen diren gauzak, orain ez zara polizien pelotazoen beldur, orain zure salbatzailearen beldur zara.

Esaldia behin eta berriz agertzen da zure buruan, “ lasai egon, ez izan beldurrik zurekin nago, ez zaitut askatu”  “beldurra daukat nirekin zaudelako” pentsatzen duzu  dardarka, “beldurra daukat ez nauzulako askatuko”. Orain ere “lasai egon” esaten dizu eta “ barkatu, sentitzen dut, ez dut berriz egingo, nik ez nuen nahi, ez zaitez nigandik urrundu...” hitz horiek zentzua galdu dute jada. “ Lasai egon” esaten dizu “ez dizut minik egingo” hitz horiek berak ere mina egiten dizute. Beste batzuetan “ nik maite zaitut” esaten dizu “horregatik haserretzen naiz zure lagunekin geratzen zarenean, zaindu nahi zaitudalako” une horietan amorruz beteta buelta emango zenuke eta “ Ni ez nau inork zaindu behar” oihukatuko zenioke, baina nekatuta zaude, besoak nekatuta dauzkazu atea zabaldu eta ihes egiteko, ahoa nekatuta daukazu hitz horiek ahoskatzeko, bihotza nekatuta daukazu beste baten bila hasteko.

Eguna eguzkitsua da bera ez dagoenean, baina gau iluna heltzen da bera atetik sartu orduko, eta izarrek didir txikia egiten dute, baina urrunegi daude, urrunegi  ikusten duzu ihes egiteko aukera,  urrunegi ikusten duzu norbaitek zu maitatzeko aukera, “  Nork maiteko zaitu ni ez banaiz” esaten dizu, hainbestetan  entzun duzu jada, sinetsi egin duzula. Sinetsi egin duzu, inork ez zaituela maiteko, sinetsi egin duzu ez duzula ezer balio … Baina nik badakit ederra zarela, zu ez ezagutu arren. Badakit gauetan negar egiten duzula, nor zaren ez dakidan arren.  Ez dakit irribarre perfektua daukazun edo hortzak bata bestearen gainean dauzkazun, baina badakit norbait maitemintzeko moduko irribarrea daukazula. Ez dakit begi, urdin, berde, edo marroiak dituzun, ez dakit txikia edo handia zaren, baina badakit, badagoela norbait zure begiak, zure  ahoa … maiteko  dituena . Zu maite zaituena.  Eta zure hamaika doiak gogoratuko dizkizuna, zeure burua gehiago maite dezazun. Nik ez zaitut ezagutzen, baina ba al zenekin oso polita zarela?

 
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea: Ander Rangil Nieto.

Kategoria: 2 (18-26 urte)

Herria: Muskiz

 

“¡Lapidadla por adúltera!”

“¡Pegadla por no ser obediente!”

“¡Insultadla por torpe y descarada!”

“¡Quemadla por tener ideas propias!”

“¡Maltratadla por salir a la calle sin el marido!”

-¡Por favor, qué clase de gente y qué costumbres tenían...!

-En esta sociedad ya no cometemos semejantes barbaridades.

-Desde luego que no, hemos aprendido mucho y no toleramos nada por estilo.

Más, tarde, caminamos por la Gran Vía, yendo de compras y afianzando sin cesar nuestra proclive sociedad consumista, olvidamos todo aquello en lo que a veces pensamos. ¿La verdad? Resulta muy fácil, demasiado fácil. Nos contentamos con pensar que hacemos siempre lo correcto y que todo va bien, todos somos felices y nadie sufre, o por lo menos, eso es lo que queremos creer. Nos sumimos en un estado de pseudofelicidad aparente y aunque ansiemos formar parte del todo, nos convertimos en espectadores de lo que entre nosotros acontece. Porque parece ser que no somos más que eso, meros espectadores sin voz, sin fuerza, sin ganas de gritar y de cambiar... ¡y es que todo es muy sencillo así!

Aunque duela, siento decir que esto no es así. Tenemos voz para denunciar, fuerza para luchar y conciencia para evitar la resignación. En nuestras manos está, y nuestro deber es cambiar esta forma de pensar y de actuar.

No se puede oír que varias muejeres han sido asesinadas a manos de sus respectivos maridos y susurrar: “Pobre mujer, no se lo merecía” y minutos más tarde, continuar con nuestras tareas cotidianas sin volver a reparar en semejantes sucesos.

Es tarea de todos luchar y conseguir que este sueño se convierta por fin en realidad.

¡Quitémonos la venda: es hora de dar la cara!
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea: Ibon Elgarresta Segurola

Kategoria: 2 (18-26 urte)

Herria: Zumarraga

 


 

¡Transformemos en conjunto! Recibirás un email con un boletín que recoge todas las novedades del mes. ¡Sé la/el primera/o en enterarte de todo!

¡Síguenos en las
Redes Sociales!

Facebook Twitter RSS YouTube Instagram Telegram Spotify