Pentsatu, eztabaidatu eta ekin
Beldur Barik jarrerarekin!

Idatziak

(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)
Egileak:   Ariane Garmendia eta Maider Garai

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Meñaka-Fruiz



Apirileko egun euritsu batean, Malen, betiko moduan, bere mutil lagun Iñakirekin ikastetxera zijoan, eskutik hartuta. Beti batera, bata bestearekin. Gelan, ondoan ezeritan, atsedenaldiak azkarrago pasatzen ziren bestearen konpainiarekin. Beti batera egoteko eginak zeudela ematen zuen, eta Malenek hori uste zuen, bere bizitzako mutila zela, eskondu egingo zirela eta ume pila bat eduki.

Baina egun horretan, dena aldatu zen. Jateko atsedenaldian, Iñaki lizkar gogor batean sartu, eta ikastetxeko mutil batekin borrokatu zen. Malenek, Iñaki jotzen zutela ezin ikusirik, erdian jarri, eta ukabilkada berak eraman zuen. Zoritxarrez, Enekok, beste mutilak, ez zeukan inoranganako errespeturik, eta Malen gipoitzen jarraitu zuen. Iñakik ez zuen hori galerazteko ezer egin. Malen oso zaurituta zegoen, lurrean itzunduta, ezin zuen ia arnasarik hartu eta ahalik eta azkarren, larrialdietata deitu zuten. Medikuak arduratuta zeuden, odol asko bota baizuen, eta ez bazekiten ondo irten ahal izango zen ala ez. Koman sartu zen eta ez zekiten noiz esnatuko zen, ala esnatuko zen. Hilabete batzuk pasatu zituen ohe horretan itzunduta, ospitaleko horma urdin hoietan. Bere familia egunero joaten zen bizitan, eta ama edo aita, banatuta zeudenak, txandak egiten zituzten gaua bertan pasatzeko.



Hilabete batzuk pasatu ondoren, Malen osatu egin zen eta etxera joan zen. Denataz gogoratzen zen, eta amari galdetu zion Iñaki ikusten joan bazitzaion.

- Iñaki? Nor da Iñaki? – galdetu zion amak.
- Nire gelako mutil bat, begi urdinak dituena, eta hile kizkurra.
- Ez dakit nor den, laztana, baina ez da zu ikusten mutilik joan, familiakoak bakarrik.

Malen logelara igo, eta negarrez hasi zen. Ezin zuen ulertu. Berak, ia-ia bere bizia eman zuen hainbeste maite zuen mutilarengatik, eta Iñaki ez zen behin ere ez ikustera joan hilabete juzti horietan. Gauen lo egin gabe, ikastetxera joan zen hurrengo egunean, bakarrik. Heldu zenean, gelakide batzuk hurbildu zitzaizkion, zelan zegoen galdetzeko, beste batzuek bere laguntza eskeintzeko. Eta orduan, bere ezerlekuan ezeri, eta Telmo ezeri zen bere ondoan. Iñaki non zegoen galdetu nahi zion, baina ezin zuen hitzik esan, beldurra ematen baitzion. Eta orduan, iñoiz lehenago pentsatu zuen gauza bat gertatu zen, Iñaki ikusi zuen, beste neska bati lotuta. “Nitaz ahaztu ahal da?” pentsatu zuen Malenek urduri, eta hori ematen zuen, beretaz ahaztu zela jadanik. Orduan konturatu zen, printze eta printzesen ipunak, ipuinak besterik ez direla, eta benetako maitasun hori, ez dela beti benetakoa, mutilak ez direla inoiz perfektuak eta neskak mutil gabe bizitzera ikasi behar dutela, mutilak bezain gogorrak direla. Baina Malen ez zegoen bakarrik, Malenek familia zeukan, eta pixkanaka-pixkanaka lagun berriak egin zituen.

Egunak aurrera zijoazen, eta Malenek bere bizitza aurrera atera zuen, mutil baten laguntzarik gabe, bere lagunen laguntzarekin eta bere familiaren maitasunarekin. Mundua ez da beti beltza eta zuria, koloretakoa izan daiteke, eta Malenek hori ikasi zuen. Ez daukazu zergatik egon behar maite ez zaituen pertsona batekin. Baina, errespetatzen eta zaintzen bazaitu, orduan, esperientzia polit bat izan daiteke.

(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)
Egileak:   Ariane Garmendia eta Maider Garai

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Meñaka

 

Anek eta Markelek bikote perfektua ziruditen, duela 2 urte ezagutu ziren eta duela 1 ezkondu. Ez zuten seme-alabarik eta oso pozik ziruditen elkarrekin. Baina beraien bizitzak ez ziren hain perfektuak... Ezkontza egunetik aurrera Markel gero eta bortitzago jokatzen hasi zen. Anek dena aguantatzen zuen maite zuen mutila zelako.

Pixkanaka-pixkanaka aneren ekintzak mugatzen joan ziren. Ezin zen gauez lagunekin irten, bere lagunak emakumeak bakarrik izan zitezkeen... Muga hauek Markelek jartzen zizkion gero eta berekoiago bihurtzen zen bitartean.
Manipulazioa eta biolentzia sikologikoa haziz joan ziren biolentzia fisiko bihurtu arte. Aneren haurdunaldian zehar ez zen poztazunik nabari beraien artean baina Anek guzti hau jasaten zuen besteek zer pentsatuko luketenaz arduratuta.
Beraien lehen alaba Maite jaio zenean, Anek ume hori defendatzeko behar ikaragarria sentitu zuen. Edozer egingo lukeen ume horrengatik.


Markel berandu heltzen zenean etxera, futbol partidu bat ikusi ondoren eta zerbeza batzuk hartu ondoren ez zion ezer esaten eta honen irainak aguantatzen zituen.
Alabak urte bat bete zuen eta etxeko egoera ez zen hobetu.
Orduan ulertu zuen Anek horrek ezin zuela horrela, zerbait egin behar zuela. Ane umezurtztegi batean hasi zen, ez zuen familiarik baina bai lagunak, eta hauekana jo zuen.
Dibortzio eskarea bizkor heldu zen baita Markelen haserrea ere, baina jadanik Aneri ez zitzaion inporta. Bere alabarekin izango zuen etorkizunean pentsatzen hasita zegoen.
Maitek 3 urte bete zituenean haurtzaidegira hasi zen eta Ane bila joaten zitzaion lanetik irteterakoan. Jada ez zuten Markel gogoratzen, nor zen Markel?

Anek egoera honetatik irtetzea lortu zuen, bere burua eta bere alabarena salbatzea eta bizitza pozgarri bat edukitzea.
Zoritxarrez, hainbat emakumek munduan egoera hau bizi dute, baina bada gauzak aldatzeko ordua.
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea:    Anne Iturregi eta Leire Olazar

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Mungia

 
Goiz hartan ohetik gaikitzeko gogo gutxi nuen, ordua zen eta klasera joateko prestatu beharra neukan. Ohetik jaiki nintzenetik banekien gauzak ez zirela ondo goango, sentzazio arraro bat neukan nire barnean. Baina hala eta guzti ere pausu hori eman beharra neukan. Nire bizkarrean ditudan zauri hauek ezin dizkiet gehaigo nire gurasoei ezkutatu. Ezin diet gehiago eskaileretatik erori naizen aitzakia atera, benetako istoria askoz korapillatsuagoa baita. Dena orain dela hiru urte hasi zen...
Uda bukatu zen eta klasera joateko ordua heldu zen.Betiko moduan berandu nenbilen eta ezin nintzen berandu heldu klaseko lehen egunera . Atetik sartu nintzenean udatik ikusi ez nituen lagun guztiak ikusi nituen : Ane , Itxasne , Jara... bapatean mutil berri bat ikusi nuen. Guapoa zen, bueno oso guapoa.


-Ei Saioa ! Zeri begira ari zara ?-Ane zen .
-Apa Ane ! Ni ? Ez nengoen ezeri begira .
-Bai zera, begirada hori... Beste behin ere ikusi nuen, Gorka gustuko zenuenean .
-Zer diozu? Ez da egia , bueno gaiz aldatuz nor da mutil hori?
-Mikel da, gure ikastetxera aldatu berri den mutil berria, oso atsegina da . Goazen aurkeztu egingo dizut .
Momentu hartatik nire bihotzaren taupadak arintzen zirela sentitu nuen . Zer gertatzen ari zait? oso ondo gogoratzen dut nire buruari galdera hura egin niola. Ez dut mutil hau ezagutzen eta jada gustuko dut ?
-Kaixo Mikel, hau Saioa da nire lagun bat.- Esan zuen Anek aurpegian irribarre maltzur bat zuela. -Kaixo, ni Mikel naiz, ze moduz ? -Aupa Mikel, ni ondo eta zu? Non bizi zara? -Emm... Saioa ni banoa Jarak behar nau, bakarrik uzten zaituztet.- Esan zuen Anek.
Ezin nuen zinetsi Anek momentu hartan egin zuena, ni lotsatia naiz baina momentu honetan hitz egin behar nuen edo lelo baten moduan geldituko nintzen .
-Bueno, ba esaten egon naizen moduan ni orain Mungian bizi naiz, baina Arabatik nator. Eta zu? -Ba ni ere Mungian bizi nai , udaletxearen ondoan dauden pisuetan . -Zer diozu! ni ere bai! Ez al zara biziko eraikin udinean ezta? -Bai eta zu?
-Asma ezazu, zu bizi zaren eraikin berdinean bizi naiz.
Momentu hartan txirrinak jo zuen eta denok bere lekuetan eseri ziren. Lehen orduan matematika genuen eta goiza oso luzea egin zitzaidan, bigarren orduan teknologia izan genuen eta oso aspergarria izan zen Jarak papeltxo bat eman zidan arte .
-Saioa hau zuretzat da, Mikelen partez.- Esan zuen xuxurlatuz. Papeltxoa hartu nuen eta bertan hau jartzen zuen : "Gaur arratsaldean 5etan , Goieta tabernan?"
Buruari buelta batzuk eman ondoren baietz jartzea erabaki nuen. Momentu hartatik klase guztietan deskonektatuta egon nintzen."Ze arropa jantziko dut?", "Zer nahiko du?".
Arratsaldeko bostak heldu ziren eta Goietara heldu nintzenerako han ikusi nuen Mikel. Irribarretsu zegoen eta... oso interesgarria iruditzen zitzaidan, modu batean edo bestean erakarri egiten ninduen .
-Kaixo potxola, ze guapa etorri zaren . -Apa Mikel,zelan? -Zu ikustean askoz hobeto . Gorri ipintzen hari nintzela sentitu nuen , ikaragarrizko lotsa -Bueno goazen barrura, nahi al duzu ezer?
-Emm... bai, kafe bat mesedez .
nuen .
Hizketaldi atsegin baten ondoren agurtzeko momentua heldu zen , pisu berdinean bizi ginenez batera joan ginen. Giltzak sarrailan sartu nituen eta atea ireki zenean buelta eman nuen agurtzeko baina Mikel ohi baino hurbilago zegoen. Musu bat eman zidan baina ni ez nintzen atzera bota , gustatu zitzaidan .
-Bueno bihar arte -Esan zuen Mikelek samurki . -Bihar arte .
Egunak pasatu ahala Mikel eta ni gero gero eta lagunago ginen , arratsaldero gelditzen ginen eta bere tuentia eskuratu nuen. Bertatik orduak ematen nituen berarekin hizketan. Bi hilabete pasatu zirenean egunero egiten nuen bezala tuentira sartu nintzen eta mezu pribatu bat aurkitu nuen. Mikelena zen. Zera zioen :"Orain dela nahiko ezagutzen garela eta uste dut momentua dela sentitzen dudana esateko. Gogoko zaitut, nirekin irten nahiko zenuke ?"
Bi aldiz pentsatu gabe, bere atera joan nintzen eta jo egin nuen. Atea berak ireki zuen : -Zure mezu pribatua jaso dut . -Eta ... -Noski baietz .
Momentu hartan bihotza bularretik irtengo zitzaidala uste nuen, berak musu bat eman zidan arte eta dena zoragarria zela iruditu zitzaidan .
Egunak joan eta egunak etorri filmetako amodiozko historio baten antza hartu zuen, dena oso polita zen, politegia .
Larunbat gaua zen eta nire lagunek jai bat egin zidaten, aspaldi zen ez nintzela beraiekin egoten eta joateko gogo handia nuen.
-Ba al zatoz jaira? -Ezin dut, afaria daukat. - Erantzun zuen Mikelek deskonfiantza pixka batekin. -Bueno ba bihar egongo gara, gaur berandu egingo baitzait.
-Jaira joango zara?
-Noski baietz!
-Joaten baldin bazara bihar ez deitu .
-Zer gertatzen zaizu Mikel? Jai bat besterik ez da .
-Jai bat, jai bat... noski eta ze intentzio dituzu? Ni ez nagoela aurrean beste batzuekin egotea ezta?
-Zeren intentzioak? Mikel behin baino gehiagotan esan dizut zurekin besterik ez nagoela, ezin dezaket mutilekin hitz egin?
-Ez, nirekin ez bada .
-Mikel ez zaitez berriro hasi, oso jeloskorra zara eta nahiz eta zurekin irten eskubidea dut beste mutil batzuekin hitz egiteko, ez naiz zurea!
-Nola ez zarela nirea? Benetan uste al duzu hori?
-Ez dut zurekin denbora gehiago hizketan eman nahi, ni jaira noa. Nahi baduzu bihar hitz egingo dugu.
Aurrerantz nindoala Mikelek garrasi egin zuen.
- Jaira bazoaz bihar ez arduratu ni deitzeaz, esan dizut, lagunik gabe gelditzen zarenean ez etorri niregana negarrez ...
Garrasika jarraitu zuen, baina nik aurrera jarraitu nuen. Bere jokaerak izutu egin ninduen , bera jeloskorra zen arren ez nuen espero horrela erreakzionatuko zuenik
Aurrera jarraitu nuen bere hitzek kikiltzen utzi gabe eta festara heldu nitzenean denek giro oso
atseginean hartu ninduten. Denbora ohartu ere egin gabe pasatu zitzaidan eta etxera itzuli nintzenean gutxien espero nuena aukitu nuen, Mikel etxeko atearen aurrean. Nire zain zegoen zihurrenik. Beldurra nire gorputzean sartzen sentitu nuen ematen nuen pausu bakoitzean. Momentu horretan buelta eman eta korrika handik alde egiteko gogoa neukan.
-Non egon zara?
-Nire lagunek niretzat antolatutako jaian, badakizu.
-Nortzuk egon dira?
-Betikoak.
-Zer egiten egon zara hain berandu itzultzeko?
-Lasai egon bale? Ondo pasatzen egon naiz.
-Ondo pasatzea zer da beste mutil batekin musukatzea ezta? Ez dituzu gehiago zure lagunak ikusiko.
-Zoratu egon al zara? Agur.
Burumakur bultzada bat egin eta etxera sartzeko alegina egin nuen, baina besotik gogor heldu zidan min egiten zidan puntura arte eta belarrira esan zidan: " Kontuz zer egiten duzu nire lepotik".
Arin etxera sartu eta artearen kontra utzi nuen nire gorputza erortzen. Arnas estua eta beldur izugarria nituen, ez nekien non sartu nintzen.
Hurrengo hilabeteetan klasean distraituta egon nintzen eta teknologiako notak nabarmen jaitsi nituen, laguntza behar nuela konturatu nintzen. Orduan zerutik erorita bezala Jokin etorri zen niregana laguntzeko prest, ikasle bikaina baitzen.
-Zure teknoko nota entzun dut, laguntzarik nahi? Unibertsitatera joateko nota ona beharko duzu- eta.
-Ba ez bazaitut molestatzen bai mesedez. - Ez nauzu molestatzen, gaur arratsaldean udaletxearen aurrean 4 aldera ondo doakizu? -Noski, geroarte eta eskerrik asko.
Gaur ondo sentitzen nintzen, pozik, ez nekien zegatik baina gustatzen zitzaidan sentzazio hura. Etxera heldu nintzen, motxila utzi eta teknoko koadernoa hartu ondoren Jokinengana joan nintzen. Han zegoen, 4 puntuan.
-Epa Jokin! Liburutegira joan gaitezke. -Goazen bada.
Hiru ordu eman genituen ikasgai aspergarri hari bueltak eta bueltak ematen. Neka-neka eginda nengoen, momentu artan desiatzen nuen bakarra sofan etzatea zen. Baina atera hurbildu nintzenean berriro aurkitu nuen Mikel han.
-Non egon zara? -Liburutegian. -Norekin? -Jokinekien, teknologiako klaseak ematen dizkit. -Esan dizut ez dudala zure lagunak berriro ikusterik nahi, suarekin jolasean ala? -Klase hoiek beharrezkoak ditut, oso nota baxua daukat eta ez dit unibertsitaterako notak emango
bestela. -Berdin dit.
Dardarka nengoen eta hare gehiago esateko nengoenagatik. Ez nekien zer gertatuko zitzaidan ez nola erreakzionatuko zuen.
-Begira Mikel, oso polita izan zen gurea denbora aldi baten, sinestezina izan da 3 urte bete ditugula elakarrekin baina...- arnasa sakon hartu eta begiak itxi nituen- ez didazu niretzko denborarik uzten, nire ate ondoan agertzen zara galdera arraroak egiten ez nauzu bakean uzten eta utzi egin nahi dut.
-Damutu egingo zara. Ez duzu ezertarako balio, zelako nazka ematen duzun. Suertea izan duzu ni bezala norbait aukitzeaz. Inork ez zaitu nire beste maiteko, inor ez da arduratuko zutaz nire beste.
Negar bateaneta korrika etxera sartu nintzen eta ormaren kontra eseri nintzen 2 ordu luzez. Azkenean, zutik jarri nintzenean, niretzat onena zena egin dudala pentsamenduarekin jarraitu nuen nire bizitza egiten.
Ikastolan eta etxean denek galdetzen zidaten zer gertatzen zitzaidan edo aurpegi txarra nuela. Baina nik ohiko moduan ez nuen inor arduratu nahi izan eta denei ez zela ezer gertatzen esan eta irribarre batez elkarrizketaren gaia aldatzen nuen.
Lagunekin gero eta denbora gehiago pasatzen hasi nintzen eta Jokinen teknoko klaseetara ere joaten jarraitu nuen. Jokinekin izugarri ondo pasatzen nuen, egia esan oso irakasle ona zen. Baina Mikelek oraindik ni estutzen jarraitzen zuen, tuentia zabaltzen nuen bakoitzean mezu pribatu bat neukan berea eta normalean " Zer zelan Jokinekin? Ziru nago berarekin zaudenean nitaz oroitzen zarela. " edo "Jadanik aldatu egin nauzu ala? Ba laster geratuko zara bakarrik". Nik ez nion erantzuten eta bera sahiesten saiaten nintzen, baian ezin izaten nuen ezer egin nire atera etortzen
zenean eta ukabilkadaren bat ematen zidanen edo bultzadaren bat atearen kontra.
Aspaldi utzi nion 8 ordu lo egiteari eta askoz gutxiago jaten nuen. Gainera norbait zelatan nuen sentsazioa neukan. Librutegira joan nintzen Jokinenegana eta bidean atzera begiratu nuen betiko moduan hiruzpa lau aldiz. Arrapatu nuen, Mikel zen, ze arraroa. Korrika hasi nintzen liburutegira sartu nintzen arte.
Buruari normalean baino buelta gehiago ematen egon nintzen. Zerbait esan behar nion, nire bizitza zen. Bere atera joan nitzen eta bere amak ireki zidan:
-Ba al dago Mikel etxean?
-Kaixo Saioa zenbat denbora! Bai oraintxe dator. Mikel zure bila hari dira, atera zaitez.
Mikel atera zen eta bere atzean atea itxi zuen. Hantxe akabua hartuko nuela uste nuen.
-Zertan hari zarela uste duzu ni zelatzen?
-Ni? Nik ez zaitut zelatatu. Niretzat ez zara inor. Iadanik ez naiz zutaz arduratzen asike joan zaitez besten norabait molestatzera.
-Baina zer egiten hari zarela uste duzu? Utz nazazu bakean, zu eta ni ez gara ezer.
Ukabila estutu zuen eta pasatu egin nintzela uste nuen. Orduan bere eskuak nola nire masaila jotzen zuen sentitu nuen eta besotik heldu eta eskaileretatik behera bota ninduen. Ez dut ezer gogoratzen momentu hartatik konortea itzuli zitzaidan arte. Iratzarri nintzenean lurrean nengoen, altzatzen ahalegindu nintzen baina gorputza oso minberatuta neukan eta unetxo bat gehiago han geratzea erabaki nuen. Konturatu ere egin gabe negar tanta bat nire masailean behera jaisten igarri nuen, baina etxera joatea lortu nuen.
Laguntza behar nuela onartu behar nuen. Jokinengana jo nuen eta bere etxera helduz batera berarekin irten nahi nuen galdetu zidan. Ez dakit zergatik baina irribarre bat egin nuen eta nire buruak agindu gabe nire ahoak baietz esan zuen eta musu bat eman nion.
-Baina ezkutuka geratu beharko gara.. -Zergatik? -Ezin dizut esan barkatu... -Lasai, ez dago arazorik.
-Eskerrik asko.
Hilabete bat pasatu zen eta munduko neskarik zoriontsuena nintzen. Baina halako batean Mikel ikusi nuen niri itxaroten atean.
-Pozik al zabiltza zure mutilagun berriarekin? -Baina zer diozu?
-Saio ez egin leloarena, ezin zara nigandik ezkutatu. Utz ezazu Jokin edo sustoren bat gertatuko da...
Etxera sartu nintzen arineketan. Ez nion kasurik egin, pozik nengoen Jokinekin.
Behin eta berriz errepikatu zidan Jokin uzteko baina ez nion kasurik egin. Astebete barru Jokinek utzi egin ninduen eta mundua gainera erortzen zitzaidala uste izan nuen. Dena ondo zioan, ez nekien zein zen arazoa. Etxean bakarrik nengoenez negar egin nuen gogotik. Garrasika eta dardarka hasi nintzen, ez nuen nire burua ezagutzen.
Hauxe da nire historia lazgarria. Gaur arte agon naiz horrela, lagunak egin eta Mikelek haiek ni
gorrotatzea lortzen zuen, mutilagunen bat aurkitu eta Mikelek hark ni uztea lortzen zuen. Egun txarra daukat gaur. Ikastolara joan naiz eta bueltan tuentira sartzea erabaki dut ezer berririk bazen ikusteko eta Mikel txatean konektatuta ikusi dut, hitzegin egin dit eta hauxe ikusi dut idatzita: "Mikel: Orain in?ork ez zaitu nai, nazkagarria zara. esan nizun damutuko zin?ela".
Deskonektatu eta Mikelen atera joan naiz. Zarata handia eginda joa dut atea eta Mikelek ireki dut. -Zuk bai ematen didazula nazka.
Eta listua bota diot aurpegira. Lehenego aldiz bere kontra egiteko indarrarekin sentitzen naiz. Baina berak bere etxe barrura sartu nau inork elkarrizketa entzun ez dezan.
- Orain ez zaitu inork maite. Lagunek eta mutilek gorroto zaituzte. Zure gurasoek jada ez daukate zugan konfiantzarik, zerbait entzun dut psikiatriko batean sartuko zaituztela edo. Norengana joko duzu orain? ez duzu ezer balio ni gabe. Damutu zara edo gehiago nahi al duzu?
Eskua bakarrik mugitu dela ematen du, ukabilkada bat eman doit gogotik aupegian. Hortz bat irten zaio.
-Niri ez iezadazu horrela hitzik egin. Ez zara inor, pozten naiz zu uzteaz.
Baina bera ostikoak eta ukabilkadak ematen hasi da azkenik ez balego bezala. Aurkitzen duen guztia nire gorputzaren kontra apurtuz. Ebaki eta zauri ugari dutit baina bizirik jarraitzen dut. Begiak zabaldu ditut bat- batean kolpe gehiago ez datorkizkidala konturatuzean. Gelatik joan da minutu batez, baina laster etorri da eta indargabe nagoenez hartu eta lehiotik bota nau. Suidizio bat dela uste du mundu guztiak, hala nahi baitu Mikelek era horretan nitaz desegitean. Benetako historia nik bakarrik dakit, nik bakarrik.
OraIn dela urte batzuk emakume askok jasaten zuten gizonaren partetik indarkeria. Orain
emakumea gizartean integratu da eta jendea gogor dabil lanean oraindik gizonak eta emakumeak ez daudelako maila berdin- berdinean. Asko murriztu da herrialde askotan indarkeria hau, baina beste batzutan oraindik emakumeak gizonen oso azpitik daude eta gauza ikaragarriak egiten dizkiete. Istoria hau ez da egia baina kasu asko daude honelakoak edo antzekoak, honen kontra zerbait egin behar da. Denen laguntzaz gizartea berdintza espero dugu.
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egilea: Lucila Antón Chirapozu

Kategoria: 2 (18-26 urte)

Herria: Galdakao

 

1/1/2007
¡Hola diario!
Hoy es el primer día del nuevo año, ¿y sabes que?, ayer, cuando estaba de fiesta con mis amigos y amigas, conocí a un chico que era amigo de Sarah.
Se llama Eneko, y no se, tuvimos algo de física, quizás era por el alcohol o porque, simplemente nos atraíamos. El caso es, que me pidió mi número de móvil y se lo dí, es la primera vez desde que lo dejé con Josu que un chico me pide el número, por eso estoy emocionada, ya que con mi ex lo dejé hace mas de medio año.



20/2/2007
Pocos días de empezar el año, Eneko me llamó para quedar y acepté porque estaba harta de las clases y quería despejarme un poco. Durante todo este tiempo, hemos hablado mucho entre nosotros, bueno, mas bien habla él, ya que a mi apenas me deja decir palabra. Y eso me irrita muchísimo, ya que yo soy de ese tipo de chicas que dicen lo que piensan (y a veces de las que hablan sin pensar) , de las que siempre da su opinión sobre los temas que le interesan y de las que están contentas con como soy. Desde pequeña, se lo que me gusta. Y me gusta Eneko, porque conmigo se porta fenomenal, es buena persona, creo.

30/3/2007
Eneko y yo hemos empezado a salir, fui yo quien se declaró y él me dijo que si.
Pero desde que salimos, está intentando controlarme, me pregunta que con quien estoy, con quien salgo, que hago… También intenta alejarme de mis amigos mi estilo de vestir… Y cuando me ve con algún amigo de clase me llama de todo y me acusa de ponerle los cuernos. Para colmo, me compara todo el rato con las demás chicas, que si yo tengo muy poco pecho… Que si mi cuerpo parece el de una niña… Y eso me deprime.
¡ENEKO ME HARTA!

5/4/2007
Ayer hablé con Eneko, le dije que si seguía controlándome que le dejaba.
Le dije que yo no soy de su propiedad, que no tiene que decirme que hacer y no hacer, que no puede decirme como tengo que vestirme. ¿Sabes lo que me dijo?
Dijo que él, a ser mi novio, podía controlarme.
¡¿QUE SE HA CREIDO ESTE?!
He intentado razonar con él, pero se ha negado a hablar conmigo.
Así que, le he dicho que si no me admite mi manera de ser que le dejo.

7/5/2007
Finalmente, le dí una oportunidad, pero al de pocos días Eneko ha vuelto a las andadas así qué, le he dejado.

15/6/2007
¡Eneko no me deja tranquila!
Viene a buscarme a la facultad, pero no se atreve a acercarse cuando estoy con mis amigos. Que es casi siempre.
Cuando vuelvo a casa, me sigue. Si quisiera hablar conmigo, simplemente se acercaría aun estando con mis amigas alado. Pero me da que está planeando algo. No se, no es normal que me siga tanto…

7/7/2007
Hoy Eneko ha intentado estamparme contra la pared estaba violento, porque llevo estos meses negándome a volver con él. Lleva todo el tiempo diciéndome que va a cambiar, que ya no va a controlarme…
Pero no le creo, porque aunque lo dejamos, él me decía que no podía ser tan egoístas, que si me controlaba era para protegerme… Pero, yo siempre he creído que si un chico te quiere te tiene que tratar como a un igual.

8/9/2007
Ya está bien.
Eneko me ha dejado tranquila definitivamente.
En verano he ido a un cursillo de defensa personal que organizaba el ayuntamiento de mi pueblo.
Hace medio mes Eneko, al verme con Fernando por la calle, ha intentado hacerme daño. Se creía que Fernando era mi novio, porque me ha visto más de una vez con él. ¡Cuando Fernando es mi primo pequeño!
Se ha vuelto violento, diciendo que si él era mi novio, no razona que le dejase, ¡hace ya tanto tiempo!
Ha intentado hacerme daño.
No he necesitado ayuda, me he valido por mi sola para defenderme.
Estoy contenta.
Mis estudios me fueron mejor que cuando estaba con él, ya que apenas podía concentrarme en las asignaturas durante el tiempo que salimos.
Pero ahora estoy bien yo sola.
(Si crees que este trabajo merece ganar el Premio Popular Beldur Barik, de 300 euros, pincha en “Votar”)

 
Egileak: Ondarroako BHI Institutoko DBH3.mailako "Diber" taldeko ikasleak.

Kategoria: 1 (12-17 urte)

Herria: Ondarroa

 

Beldur barik master azkar osoa: Escuchar



Beldur, beldur barik

 

Gizon eta emakume berdin parez pare.

Denok gara pertsonak,

neskak eta mutilak,

Elkarri lagundu behar diogu.

 

Beldur, beldur barik bagoaz,

bizitzan aurrera, bai! 

Neskok eskubide berdinak

baditugulako, bai!

 

Neskak ondo tratatu behat gaituzue.

Gizonek bizitza ez zuzendu guri beti.

Gu kapaz gara

dena egiteko!

 

Beldur, beldur barik bagoaz,

bizitzan aurrera bai! 

Neskok eskubide berdinak

baditugulako, bai!

Eraldatu dezagun batera! Email bat jasoko duzu hileko berriak biltzen dituen boletinarekin. Izan zaitez lehena, guztiaz enteratzen!

Jarraitu gaitzazu
Sare Sozialetan!

Facebook Twitter RSS YouTube Instagram Telegram Spotify